SSE2
SSE2 rozszerza 128-bitowy model programowy XMM o operacje calkowitoliczbowe oraz zmiennoprzecinkowe podwojnej precyzji. Wchodzi w sklad standardowej bazy x86-64, lecz nie jest tozsame ze wszystkimi pozniejszymi rozszerzeniami SSE.
Co musisz wiedzieć
SSE2 rozszerza 128-bitowy model programowy XMM o operacje calkowitoliczbowe oraz zmiennoprzecinkowe podwojnej precyzji. Wchodzi w sklad standardowej bazy x86-64, lecz nie jest tozsame ze wszystkimi pozniejszymi rozszerzeniami SSE.
Jak to działa
128-bitowy rejestr XMM moze zawierac 2 wartosci podwojnej precyzji lub elementy calkowitoliczbowe o roznych szerokosciach. SSE2 przenosi wiekszosc zadan calkowitoliczbowych SIMD do rejestrow XMM, zastepujac model aliasowania MMX/x87. Postacie skalarne i upakowane, znakowosc, nasycenie oraz wymagania dotyczace wyrownania pozostaja zalezne od konkretnej instrukcji.
Gdzie funkcja jest przydatna
Biblioteka numeryczna moze wykonywac obliczenia na parach wartosci podwojnej precyzji, podczas gdy jadro przetwarzajace bajty moze porownywac lub przestawiac upakowane dane calkowitoliczbowe. Liczba elementow w rejestrze nie okresla przepustowosci instrukcji ani przyspieszenia aplikacji.
Jak sprawdzać obsługę i włączenie
Bit 26 w CPUID.01H:EDX wylicza SSE2. Nalezy upewnic sie, ze srodowisko uruchomieniowe zachowuje stan XMM oraz ze wymagania binarne aplikacji sa spelnione. Gdy biezaca kompilacja aplikacji wymaga nowszego rozszerzenia, nalezy skorzystac z udokumentowanej starszej wersji programu.
Cecha SIMD opisuje instrukcje, a nie dodatkowe rdzenie. Postać instrukcji określa szerokość elementów, ich znakowość, zaokrąglanie, wyrównanie oraz to, które tory danych wchodzą w interakcję. Oprogramowanie musi zachować stan rejestrów wymagany przez ABI i korzystać z obsługiwanego środowiska wykonawczego.
Czego ta funkcja nie określa
SSE2 nie implikuje SSE3, SSSE3, SSE4.1 ani SSE4.2. Oprogramowanie skompilowane dla nowszej platformy bazowej moze dzialac niepoprawnie na w pelni funkcjonalnym systemie z obsluga SSE2. Flaga SSE2 nie stanowi pelnego potwierdzenia zgodnosci z systemem operacyjnym lub aplikacja.
Zgodność i wydajność w praktyce
Późniejsze rozszerzenia z rodziny SSE mają osobne bity cech. W przypadku wdrożonego pliku binarnego należy sprawdzić pełny minimalny zestaw wymagań, w tym biblioteki i kod startowy. Kod rezerwowy jest przydatny tylko wtedy, gdy przed etapem wyboru nie zostanie wykonana żadna nieobsługiwana instrukcja.
Praktyczna lista kontrolna weryfikacji
- Zanotuj dokładny model procesora lub platformy oraz wersje używanej aplikacji, systemu operacyjnego i środowiska wykonawczego. Zachowaj dokładne sformułowanie błędu lub wymagania.
- Sprawdź dokumentację producenta dla danego modelu, a następnie zweryfikuj faktyczne możliwości i stan włączenia w środowisku, w którym działa program.
- Porównaj każde wymaganie wybranego pliku binarnego lub backendu. Podobnie nazwana funkcja, alias lub ogólne oznaczenie technologii nie są wystarczające.
- Upewnij się, że aplikacja wybrała zamierzoną implementację. Użyj jej udokumentowanej diagnostyki oraz obsługiwanego mechanizmu fallback, gdy wymagania nie są spełnione.
- Wprowadzaj jednorazowo tylko jedną obsługiwaną zmianę i powtarzaj to samo obciążenie testowe. Zachowaj oryginalną konfigurację oraz dostępną ścieżkę przywracania.
Gdy funkcja jest wymieniona, lecz oprogramowanie nie może z niej skorzystać
Zacznij od elementu, w którym bezpośrednio występuje błąd. Baza danych sprzętu opisuje zarejestrowane możliwości; system operacyjny lub hipernadzorca może udostępniać inne środowisko efektywne. Błąd nieprawidłowej instrukcji (illegal instruction) wymaga także zbadania faktycznej instrukcji powodującej błąd oraz kompilacji pliku binarnego, ponieważ uszkodzenie danych lub inna nieobsługiwana instrukcja może wywołać podobny objaw.
Zainstaluj wersję aplikacji, sterownika lub środowiska wykonawczego obsługiwaną na danej platformie i w razie potrzeby użyj udokumentowanej przez producenta kompilacji bazowej lub awaryjnej. Aktualizacja oprogramowania nie może utworzyć instrukcji, której procesor fizycznie nie posiada. Modyfikacje oprogramowania układowego i zasad bezpieczeństwa powinny przebiegać zgodnie z procedurą producenta systemu i planem przywracania, a nie ogólnikowym schematem optymalizacji.
Źródła i zakres niniejszego opisu
Intel 64 and IA-32 Architectures Software Developer's Manual · x86-64 psABI: poziomy architektury i mikroarchitektury procesora
Te źródła definiują zachowanie architektoniczne i wymagania oprogramowania. Nie weryfikują one niezależnie każdej wartości funkcji na powiązanej stronie modelu sprzętu. W celu sprawdzenia obsługi przez model należy skorzystać z materiałów producenta na tej stronie i sprawdzić efektywną konfigurację systemu. Niniejszy artykuł nie zawiera wyników testów wydajnościowych, certyfikacji ani daty niezależnego przeglądu.
Źródła i weryfikacja
Własność redakcyjna: Feex. Nie odnotowano daty niezależnego przeglądu. Jak prowadzimy badania.
- Intel 64 and IA-32 Architectures Software Developer's Manual · Tomy 1 i 2 opisują wymienione rodziny instrukcji oraz CPUID; tom 3 opisuje stan, stronicowanie, VMX i mechanizmy ochrony. Dokumentacja architektury nie przesądza o obsłudze w konkretnym modelu.
- x86-64 psABI: poziomy architektury i mikroarchitektury procesora · Machine Interface, Processor Architecture: tabela funkcji bazowych oraz skumulowanych v2/v3/v4, kontrole stanu systemu operacyjnego i zalecenia wdrożeniowe.
Czy ten artykuł był pomocny?
Wystarczy odpowiedź tak lub nie. Wybierz powód, jeśli chcesz, lub dodaj krótką notatkę.
Dziękujemy. Pomaga nam to ulepszać tę stronę.