Przejdź do treści

SSE3

Dokumentacja architekturyFeex

SSE3 dodaje niewielka grupe instrukcji x86 do obslugi danych i arytmetyki zmiennoprzecinkowej, w tym operacje poziome (horizontal). Rozni sie od Supplemental SSE3, zwykle zapisywanego jako SSSE3.

Co musisz wiedzieć

SSE3 dodaje niewielka grupe instrukcji x86 do obslugi danych i arytmetyki zmiennoprzecinkowej, w tym operacje poziome (horizontal). Rozni sie od Supplemental SSE3, zwykle zapisywanego jako SSSE3.

Jak to działa

SSE3 obejmuje poziome operacje dodawania/odejmowania, naprzemienne dodawanie/odejmowanie, warianty powielajacego ladowania oraz LDDQU dla specyficznych przypadkow niewyrownanego ladowania liczb calkowitych. Operacje poziome lacza elementy wewnatrz wektorow wejsciowych, zamiast jedynie stosowac niezalezna arytmetyke do odpowiadajacych sobie pozycji. Dokladna kolejnosc pozycji ma znaczenie.

Gdzie funkcja jest przydatna

Arytmetyka liczb zespolonych moze laczyc postacie duplikujace oraz dodajaco-odejmujace do uporzadkowania czesci rzeczywistych i urojonych. Kompilator moze wybrac inna sekwencje, jesli na danym procesorze okaze sie ona szybsza. Wygodna nazwa instrukcji nie dowodzi, ze jest ona optymalna dla kazdej petli.

Jak sprawdzać obsługę i włączenie

Bit 0 w CPUID.01H:ECX wylicza SSE3. SSSE3 nalezy sprawdzic osobno pod bitem 9. Nalezy zidentyfikowac faktyczna instrukcje, ktora wywolala blad nieprawidlowej instrukcji, zamiast zgadywac na podstawie ogolnych wymagan SSE aplikacji.

Cecha SIMD opisuje instrukcje, a nie dodatkowe rdzenie. Postać instrukcji określa szerokość elementów, ich znakowość, zaokrąglanie, wyrównanie oraz to, które tory danych wchodzą w interakcję. Oprogramowanie musi zachować stan rejestrów wymagany przez ABI i korzystać z obsługiwanego środowiska wykonawczego.

Czego ta funkcja nie określa

SSE3 i SSSE3 to odrebne flagi funkcji. Zadne z tych oznaczen nie dowodzi obecnosci SSE4.1, SSE4.2, POPCNT ani AVX. Dostepnosc i dozwolone uzycie MONITOR/MWAIT rowniez wymagaja wlasnej analizy na poziomie systemowym; nie nalezy zakladac, ze kod uzytkownika moze wykonac kazda powiazana instrukcje.

Zgodność i wydajność w praktyce

Późniejsze rozszerzenia z rodziny SSE mają osobne bity cech. W przypadku wdrożonego pliku binarnego należy sprawdzić pełny minimalny zestaw wymagań, w tym biblioteki i kod startowy. Kod rezerwowy jest przydatny tylko wtedy, gdy przed etapem wyboru nie zostanie wykonana żadna nieobsługiwana instrukcja.

Praktyczna lista kontrolna weryfikacji

  1. Zanotuj dokładny model procesora lub platformy oraz wersje używanej aplikacji, systemu operacyjnego i środowiska wykonawczego. Zachowaj dokładne sformułowanie błędu lub wymagania.
  2. Sprawdź dokumentację producenta dla danego modelu, a następnie zweryfikuj faktyczne możliwości i stan włączenia w środowisku, w którym działa program.
  3. Porównaj każde wymaganie wybranego pliku binarnego lub backendu. Podobnie nazwana funkcja, alias lub ogólne oznaczenie technologii nie są wystarczające.
  4. Upewnij się, że aplikacja wybrała zamierzoną implementację. Użyj jej udokumentowanej diagnostyki oraz obsługiwanego mechanizmu fallback, gdy wymagania nie są spełnione.
  5. Wprowadzaj jednorazowo tylko jedną obsługiwaną zmianę i powtarzaj to samo obciążenie testowe. Zachowaj oryginalną konfigurację oraz dostępną ścieżkę przywracania.

Gdy funkcja jest wymieniona, lecz oprogramowanie nie może z niej skorzystać

Zacznij od elementu, w którym bezpośrednio występuje błąd. Baza danych sprzętu opisuje zarejestrowane możliwości; system operacyjny lub hipernadzorca może udostępniać inne środowisko efektywne. Błąd nieprawidłowej instrukcji (illegal instruction) wymaga także zbadania faktycznej instrukcji powodującej błąd oraz kompilacji pliku binarnego, ponieważ uszkodzenie danych lub inna nieobsługiwana instrukcja może wywołać podobny objaw.

Zainstaluj wersję aplikacji, sterownika lub środowiska wykonawczego obsługiwaną na danej platformie i w razie potrzeby użyj udokumentowanej przez producenta kompilacji bazowej lub awaryjnej. Aktualizacja oprogramowania nie może utworzyć instrukcji, której procesor fizycznie nie posiada. Modyfikacje oprogramowania układowego i zasad bezpieczeństwa powinny przebiegać zgodnie z procedurą producenta systemu i planem przywracania, a nie ogólnikowym schematem optymalizacji.

Źródła i zakres niniejszego opisu

Intel 64 and IA-32 Architectures Software Developer's Manual

Te źródła definiują zachowanie architektoniczne i wymagania oprogramowania. Nie weryfikują one niezależnie każdej wartości funkcji na powiązanej stronie modelu sprzętu. W celu sprawdzenia obsługi przez model należy skorzystać z materiałów producenta na tej stronie i sprawdzić efektywną konfigurację systemu. Niniejszy artykuł nie zawiera wyników testów wydajnościowych, certyfikacji ani daty niezależnego przeglądu.

Źródła i weryfikacja

Własność redakcyjna: Feex. Nie odnotowano daty niezależnego przeglądu. Jak prowadzimy badania.

Czy ten artykuł był pomocny?

Wystarczy odpowiedź tak lub nie. Wybierz powód, jeśli chcesz, lub dodaj krótką notatkę.

Czy ten artykuł był pomocny?