Przejdź do treści

Second-Level Address Translation

Dokumentacja architekturyFeex

Second-Level Address Translation (SLAT) to ogolny termin okreslajacy sprzetowo wspomagane tlumaczenie adresow fizycznych goscia na adresy fizyczne hosta. Intel EPT i AMD NPT zapewniaja implementacje zalezne od producenta.

Co musisz wiedzieć

Second-Level Address Translation (SLAT) to ogolny termin okreslajacy sprzetowo wspomagane tlumaczenie adresow fizycznych goscia na adresy fizyczne hosta. Intel EPT i AMD NPT zapewniaja implementacje zalezne od producenta.

Jak to działa

Wlasne tablice stron goscia opisuja jego pamiec wirtualna. Drugie mapowanie, kontrolowane przez hiperwizor, wiaze wynikowe adresy fizyczne goscia z pamiecia hosta oraz uprawnieniami dostepu. Procesor laczy te etapy zgodnie z regulami translacji i buforowania danej architektury.

Gdzie funkcja jest przydatna

Hiperwizor moze uniknac utrzymywania niektorych form cieniowych tablic stron (shadow page tables), powierzajac wieloetapowe przechodzenie sprzetowi. Pozostaly narzut zalezy od rozmiaru stron, buforowania zagniezdzonego przejscia, zachowania TLB oraz lokalnosci pamieci goscia.

Jak sprawdzać obsługę i włączenie

Nalezy zidentyfikowac producenta procesora i sprawdzic odpowiednia funkcje EPT lub NPT za pomoca obslugiwanej diagnostyki hiperwizora. Nalezy sprawdzic pelne wymagania wdrazanej funkcji, w tym wsparcie ze strony oprogramowania ukladowego i systemu operacyjnego.

Zwirtualizowane wdrożenie ma kilka warstw: fizyczne możliwości, uprawnienia oprogramowania układowego, aktywny hipernadzorca hosta, udostępnione możliwości gościa oraz obsługa w systemie operacyjnym gościa. Sprawdź warstwę, w której faktycznie działa dana operacja, uwzględniając wirtualizację zagnieżdżoną, gdy ma to zastosowanie.

Czego ta funkcja nie określa

SLAT nie jest odrebnym, uniwersalnym bitem CPUID, zamiennikiem IOMMU ani dowodem obslugi konkretnego produktu wirtualizacyjnego dla danego systemu operacyjnego. Ogolne pole SLAT wymaga interpretacji zaleznej od producenta i nie oznacza obecnosci kazdej zaawansowanej funkcji translacji.

Zgodność i wydajność w praktyce

Wykonywanie kodu przez procesor, translacja pamięci gościa i remapowanie DMA urządzeń to osobne mechanizmy. Nie należy wnioskować o passthrough ani izolacji na podstawie jednego pola wirtualizacji. Skorzystaj z oficjalnej diagnostyki hipernadzorcy oraz dokładnych wymagań platformy/urządzenia.

Praktyczna lista kontrolna weryfikacji

  1. Zanotuj dokładny model procesora lub platformy oraz wersje używanej aplikacji, systemu operacyjnego i środowiska wykonawczego. Zachowaj dokładne sformułowanie błędu lub wymagania.
  2. Sprawdź dokumentację producenta dla danego modelu, a następnie zweryfikuj faktyczne możliwości i stan włączenia w środowisku, w którym działa program.
  3. Porównaj każde wymaganie wybranego pliku binarnego lub backendu. Podobnie nazwana funkcja, alias lub ogólne oznaczenie technologii nie są wystarczające.
  4. Upewnij się, że aplikacja wybrała zamierzoną implementację. Użyj jej udokumentowanej diagnostyki oraz obsługiwanego mechanizmu fallback, gdy wymagania nie są spełnione.
  5. Wprowadzaj jednorazowo tylko jedną obsługiwaną zmianę i powtarzaj to samo obciążenie testowe. Zachowaj oryginalną konfigurację oraz dostępną ścieżkę przywracania.

Gdy funkcja jest wymieniona, lecz oprogramowanie nie może z niej skorzystać

Zacznij od elementu, w którym bezpośrednio występuje błąd. Baza danych sprzętu opisuje zarejestrowane możliwości; system operacyjny lub hipernadzorca może udostępniać inne środowisko efektywne. Błąd nieprawidłowej instrukcji (illegal instruction) wymaga także zbadania faktycznej instrukcji powodującej błąd oraz kompilacji pliku binarnego, ponieważ uszkodzenie danych lub inna nieobsługiwana instrukcja może wywołać podobny objaw.

Zainstaluj wersję aplikacji, sterownika lub środowiska wykonawczego obsługiwaną na danej platformie i w razie potrzeby użyj udokumentowanej przez producenta kompilacji bazowej lub awaryjnej. Aktualizacja oprogramowania nie może utworzyć instrukcji, której procesor fizycznie nie posiada. Modyfikacje oprogramowania układowego i zasad bezpieczeństwa powinny przebiegać zgodnie z procedurą producenta systemu i planem przywracania, a nie ogólnikowym schematem optymalizacji.

Źródła i zakres niniejszego opisu

Intel 64 and IA-32 Architectures Software Developer's Manual · AMD64 Architecture Programmer's Manual, Volume 2: System Programming

Te źródła definiują zachowanie architektoniczne i wymagania oprogramowania. Nie weryfikują one niezależnie każdej wartości funkcji na powiązanej stronie modelu sprzętu. W celu sprawdzenia obsługi przez model należy skorzystać z materiałów producenta na tej stronie i sprawdzić efektywną konfigurację systemu. Niniejszy artykuł nie zawiera wyników testów wydajnościowych, certyfikacji ani daty niezależnego przeglądu.

Źródła i weryfikacja

Własność redakcyjna: Feex. Nie odnotowano daty niezależnego przeglądu. Jak prowadzimy badania.

Czy ten artykuł był pomocny?

Wystarczy odpowiedź tak lub nie. Wybierz powód, jeśli chcesz, lub dodaj krótką notatkę.

Czy ten artykuł był pomocny?