Przejdź do treści

XSAVEOPT

Dokumentacja architekturyFeex

XSAVEOPT to zoptymalizowany element rodziny instrukcji zapisu stanu rozszerzonego x86. Jego dozwolone optymalizacje opierają się na architektonicznym kontrakcie zarządzania stanem i nie czynią z niego instrukcji do dowolnego kopiowania bufora.

Co musisz wiedzieć

XSAVEOPT to zoptymalizowany element rodziny instrukcji zapisu stanu rozszerzonego x86. Jego dozwolone optymalizacje opierają się na architektonicznym kontrakcie zarządzania stanem i nie czynią z niego instrukcji do dowolnego kopiowania bufora.

Jak to działa

W porównaniu ze standardowym zapisem stanu XSAVEOPT może pominąć zapisywanie niektórych składników w oparciu o śledzenie inicjalizacji i modyfikacji. Oprogramowanie musi przestrzegać zdefiniowanych zasad inicjalizacji i przywracania obrazu. Nienaruszony bajt w miejscu docelowym niekoniecznie świadczy o nieprawidłowym zapisaniu składnika.

Gdzie funkcja jest przydatna

Ścieżka zarządzania kontekstem w systemie operacyjnym może zmniejszyć niepotrzebny ruch w pamięci, gdy stan rejestrów rozszerzonych nie uległ zmianie. Aplikacje powinny polegać na implementacji systemu operacyjnego, chyba że mają udokumentowane wymaganie niskopoziomowego zarządzania stanem.

Jak sprawdzać obsługę i włączenie

Gdy dostępne są XSAVE i odpowiedni zakres liści, CPUID.0DH.01H:EAX bit 0 enumeruje XSAVEOPT. Sprawdź włączone składniki stanu oraz wymagania dotyczące bufora oddzielnie i postępuj zgodnie z przewidzianym w architekturze parowaniem zapisu i przywracania.

Mechanizmy zarządzania stanem leżą przede wszystkim w gestii systemu operacyjnego i środowiska uruchomieniowego. Bufory, maski, rozmiary komponentów, wyrównanie i reguły przywracania muszą być zgodne z architekturą i trybem wykonywania. Zapisanie tylko podzbioru może uszkodzić stan kodu korzystającego z dodatkowego włączonego stanu.

Czego ta funkcja nie określa

XSAVEOPT to nie XSAVEC ani XSAVES i nie implikuje każdego późniejszego formatu zapisu stanu. Ponowne użycie bufora bez uwzględnienia kontraktu obrazu stanu może prowadzić do nieprawidłowego przywrócenia. Ta optymalizacja nie zapewnia wzrostu wydajności na poziomie aplikacji.

Zgodność i wydajność w praktyce

Wykrywanie funkcji na poziomie aplikacji powinno w miarę możliwości korzystać z utrzymywanego interfejsu uruchomieniowego. Należy odróżnić obsługę sprzętową od włączenia w systemie operacyjnym oraz, w przypadku funkcji dynamicznych, uprawnień procesu. Samo oznaczenie procesora nie gwarantuje, że dowolna sekwencja zapisu/przywracania jest poprawna.

Praktyczna lista kontrolna weryfikacji

  1. Zanotuj dokładny model procesora lub platformy oraz wersje używanej aplikacji, systemu operacyjnego i środowiska wykonawczego. Zachowaj dokładne sformułowanie błędu lub wymagania.
  2. Sprawdź dokumentację producenta dla danego modelu, a następnie zweryfikuj faktyczne możliwości i stan włączenia w środowisku, w którym działa program.
  3. Porównaj każde wymaganie wybranego pliku binarnego lub backendu. Podobnie nazwana funkcja, alias lub ogólne oznaczenie technologii nie są wystarczające.
  4. Upewnij się, że aplikacja wybrała zamierzoną implementację. Użyj jej udokumentowanej diagnostyki oraz obsługiwanego mechanizmu fallback, gdy wymagania nie są spełnione.
  5. Wprowadzaj jednorazowo tylko jedną obsługiwaną zmianę i powtarzaj to samo obciążenie testowe. Zachowaj oryginalną konfigurację oraz dostępną ścieżkę przywracania.

Gdy funkcja jest wymieniona, lecz oprogramowanie nie może z niej skorzystać

Zacznij od elementu, w którym bezpośrednio występuje błąd. Baza danych sprzętu opisuje zarejestrowane możliwości; system operacyjny lub hipernadzorca może udostępniać inne środowisko efektywne. Błąd nieprawidłowej instrukcji (illegal instruction) wymaga także zbadania faktycznej instrukcji powodującej błąd oraz kompilacji pliku binarnego, ponieważ uszkodzenie danych lub inna nieobsługiwana instrukcja może wywołać podobny objaw.

Zainstaluj wersję aplikacji, sterownika lub środowiska wykonawczego obsługiwaną na danej platformie i w razie potrzeby użyj udokumentowanej przez producenta kompilacji bazowej lub awaryjnej. Aktualizacja oprogramowania nie może utworzyć instrukcji, której procesor fizycznie nie posiada. Modyfikacje oprogramowania układowego i zasad bezpieczeństwa powinny przebiegać zgodnie z procedurą producenta systemu i planem przywracania, a nie ogólnikowym schematem optymalizacji.

Źródła i zakres niniejszego opisu

Intel 64 and IA-32 Architectures Software Developer's Manual · Jądro Linux: korzystanie z funkcji XSTATE w przestrzeni użytkownika

Te źródła definiują zachowanie architektoniczne i wymagania oprogramowania. Nie weryfikują one niezależnie każdej wartości funkcji na powiązanej stronie modelu sprzętu. W celu sprawdzenia obsługi przez model należy skorzystać z materiałów producenta na tej stronie i sprawdzić efektywną konfigurację systemu. Niniejszy artykuł nie zawiera wyników testów wydajnościowych, certyfikacji ani daty niezależnego przeglądu.

Źródła i weryfikacja

Własność redakcyjna: Feex. Nie odnotowano daty niezależnego przeglądu. Jak prowadzimy badania.

Czy ten artykuł był pomocny?

Wystarczy odpowiedź tak lub nie. Wybierz powód, jeśli chcesz, lub dodaj krótką notatkę.

Czy ten artykuł był pomocny?